Bir şehirde herkesin anlatacak bir derdi varsa, mesele insanların çok konuşması değil, onları dinleyecek kulakların ne kadar açık olduğudur. Gölcük'te herkesin söyleyecek bir sözü var. Esnafın var. Gencin var. Emeklinin var. Öğrencinin var. Mahalle sakinlerinin var. Kahvede oturanın başka, çarşıda yürüyenin başka, sahilde dolaşanın başka bir meselesi var. Ama hepsinin ortak bir sorusu bulunuyor: Bizi gerçekten dinleyen var mı? Bir esnafın kapısını çalın. Önce hâl hatır sorar, sonra başlar anlatmaya. İşlerin nasıl gittiğini, kirayı, faturayı, müşterinin azaldığını, maliyetlerin arttığını söyler. Aslında istediği çok büyük bir şey değildir. Biraz anlaşılmak, biraz görülmek, biraz da sesinin duyulmasıdır. Bir gence sorun. Gölcük'te yaşamak güzel ama gençler için ne kadar sosyal alan var? Nerede vakit geçirecekler? Hangi imkânlarla kendilerini geliştirecekler? Bir emekliye sorun. Yıllarca çalışmış, bu şehre emek vermiş. Şimdi bir bankta oturup dostlarıyla sohbet etmek, torunlarıyla vakit geçirmek istiyor. Onun da beklentileri var. Mahalle sakinlerine sorun. Kimi yol istiyor, kimi kaldırım, kimi aydınlatma, kimi daha düzenli bir çevre. Yani Gölcük'te mesele anlatılacak sözün olmaması değil. Mesele, anlatılanların ne kadarının karşılık bulduğu. --- Bir şehir yalnızca yapılan yollarla, yükselen binalarla, açılan dükkânlarla büyümez. Bir şehir, vatandaşının kendisini ne kadar değerli hissettiğiyle büyür. Çünkü vatandaş belediyenin kapısına gittiğinde yalnızca bir talep iletmez. Aslında yaşadığı yere dair beklentisini anlatır. Bir esnaf ziyaretinde yalnızca çay içilmez. O çayın yanında şehrin ekonomisi konuşulur. Bir mahalle toplantısında yalnızca sandalyeler doldurulmaz. O sandalyelerde insanların yıllardır biriktirdiği sorunlar, öneriler ve umutlar vardır. Siyasetçinin görevi sadece konuşmak değildir. Bazen susup dinlemektir. Hatta belki de en önemlisi budur. --- Gölcük'ün denizi var. Sahili var. Tarihi var. Sanayisi var. İnsan kaynağı var. Peki bütün bu imkânların yanında vatandaşın beklentilerini ne kadar karşılayabiliyoruz? Çarşıda yürüyen insanın yüzüne bakıyor muyuz? Gençlerin hayallerini duyuyor muyuz? Esnafın kepenk açarken yaşadığı endişeyi biliyor muyuz? Mahallelerin küçük gibi görünen ama vatandaşın hayatını doğrudan etkileyen sorunlarına kulak veriyor muyuz? Bunlar öyle büyük laflarla geçiştirilecek meseleler değil. Çünkü vatandaşın hayatı, büyük projelerin tanıtım afişlerinden ibaret değil. Bazen bozuk bir kaldırım taşıdır mesele. Bazen bulunamayan bir otoparktır. Bazen çocuğunu götürecek sosyal alanın eksikliğidir. Bazen de kapısını çalan birinin kendisini gerçekten dinlemesidir. --- Gölcük'ün ihtiyacı daha fazla konuşan değil, daha fazla dinleyen insanlar. Çünkü vatandaş artık sadece vaat duymak istemiyor. Söylediğinin takip edildiğini, talebinin değerlendirildiğini ve sorunlarının unutulmadığını görmek istiyor. Bir şehrin en büyük zenginliği binaları değil, insanlarıdır. İnsanlarını dinlemeyen şehir, zamanla kendi sesini de kaybeder. Ve unutmayalım… Vatandaşın sesi seçimden seçime duyulacak bir ses değildir. O ses, her gün duyulmalıdır. Gölcük'te herkes konuşuyor. Şimdi asıl mesele şu: Kim gerçekten dinliyor? Kalın sağlıcakla