Saat 09.05. Bir ülkede hayat duruyor. Trafikte otomobiller susuyor. Fabrikalarda makineler duruyor. İnsanlar oldukları yerde ayağa kalkıyor. Kimi okul bahçesinde, kimi iş yerinde, kimi yolun ortasında… Bir dakika. Sadece bir dakika. Ama 88 yıldır bitmeyen bir dakika… ★ 10 Kasım 1938. Dolmabahçe Sarayı. Bir millet, kendisini kurtaran adamı kaybetti. Mustafa Kemal Atatürk, saat 09.05’te hayata gözlerini yumdu. Ama arkasında yalnızca bir devlet bırakmadı. Küllerinden yeniden doğan bir millet bıraktı. ★ Düşünün… Birinci Dünya Savaşı’nın ardından işgal edilmiş bir ülke. Paylaşılmayı bekleyen topraklar. Umudunu kaybetmiş insanlar. Yıkılmış bir imparatorluk. Ve o karanlığın ortasında ortaya çıkan bir adam… Önce Samsun’a çıktı. Sonra Amasya. Erzurum. Sivas. Ankara. Ardından cepheler… Sakarya… Dumlupınar… Bir milletin kaderi yeniden yazıldı. Üstelik yalnızca düşman işgalinden kurtulmakla kalmadı bu ülke. Kadınlarına seçme ve seçilme hakkı verdi. Bilimi rehber yaptı. Eğitimi yaygınlaştırdı. Fabrikalar kurdu. Üniversiteler açtı. Cumhuriyet’i ilan etti. Çünkü onun hayali yalnızca bağımsız bir Türkiye değildi. Çağdaş, güçlü ve onurlu bir Türkiye’ydi. ★ Bugün dönüp baktığımızda asıl sorulması gereken soru şudur: Atatürk’ü anmak mı önemli, yoksa onun bize bıraktığı değerlere sahip çıkmak mı? Her 10 Kasım’da sirenler çalıyor. Saygı duruşunda bulunuyoruz. Fotoğraflar paylaşıyoruz. Çelenkler bırakıyoruz. Peki sonra? Bilimin yerine cehalet geçiyorsa… Liyakat yerine torpil konuşuluyorsa… Gençler geleceğini başka ülkelerde arıyorsa… Kadınların özgürlüğü tartışma konusu yapılıyorsa… Biz 10 Kasım’ı gerçekten anlayabiliyor muyuz? Atatürk’ü sevmek, yalnızca fotoğrafının önünde saygıyla eğilmek değildir. Onun aklını, fikrini, mücadelesini ve bağımsızlık anlayışını yaşatmaktır. ★ Bir de şu gerçek var… Atatürk’ün bedeni 1938’de aramızdan ayrıldı. Ama fikirleri hâlâ yaşıyor. Çünkü bazı insanlar yaşadıkları dönemin lideridir. Bazıları ise kendisinden sonraki nesillerin de yolunu aydınlatır. Mustafa Kemal Atatürk, işte o insanlardan biridir. ★ Saat 09.05’te bir millet susuyor. Ama o milletin hafızasında bir ses hiç susmuyor: “En büyük eserim” dediği Cumhuriyet… 10 Kasım, yalnızca bir yas günü değildir. Bir hatırlama günüdür. Neyi kaybettiğimizi değil, bize ne emanet edildiğini hatırlama günüdür. Ve belki de en önemlisi… Atatürk’ü anlamak için 10 Kasım’ı beklememek gerektiğini hatırlama günüdür. **Saygı, minnet ve özlemle… Mustafa Kemal Atatürk.** Saat 09.05… Bir milletin gözleri dolar. Ama başı hâlâ diktir. Çünkü o milletin bir Atatürk hikâyesi vardır. Kalın sağlıcakla