Bir zamanlar petrol konuşuyorduk. ABD ile İran arasında gerilim çıktı. Petrol yükseldi. Ardından klasik cümle geldi. "Maliyetler arttı." O cümleden sonra market rafları da yükseldi, akaryakıt da yükseldi, nakliye de yükseldi... Kısacası iğneden ipliğe her şeye zam geldi. Şimdi aynı ABD ile İran arasındaki çatışma durdu. Petrol fiyatları geriliyor. Peki markette etiketler geriliyor mu? Hayır. Çünkü bu kez sahneye başka oyuncular çıktı. Dolar yükseliyor. Euro yükseliyor. İthal edilen ürünler, hammaddeler, sanayi üretimi... Bu kez de döviz kurları gerekçe gösteriliyor. Yani zamların bahanesi hiç bitmiyor. Bir kapı kapanıyor, diğeri açılıyor. Vatandaşın cebinde ise açılan tek kapı yok. Asgari ücretli aynı maaşla ay sonunu getirmeye çalışıyor. Emekli aynı maaşla pazara çıkıyor. Pazarda poşet küçülüyor, kasada fiş uzuyor. Ekonomi ekranlarda grafiklerle anlatılıyor ama vatandaşın ekonomisi market arabasında yazıyor. Her alışverişte birkaç ürün daha sepete girmeden rafta kalıyor. Kimse petrol düşerken fiyatların aynı hızla ineceğini beklemiyor. Çünkü bunu yıllardır görmedik. Ama döviz yükselince yeni zamların gecikmeyeceğini artık herkes biliyor. Zamlar adeta otomatik pilota bağlanmış durumda. Bugün petrol, yarın döviz, ertesi gün enerji maliyetleri... Gerekçeler değişiyor ama sonuç değişmiyor. Faturayı hep aynı insanlar ödüyor. Emekli ödüyor. Asgari ücretli ödüyor. Dar gelirli ödüyor. Asıl soru ise hâlâ masada duruyor: Zamların gerekçesi bu kadar hızlı bulunurken, vatandaşın alım gücünü artıracak gerekçe ne zaman bulunacak? Kalın sağlıcakla