Okulların açılmasına az kaldı. Kayıt dönemi başladı. Çocuklarda heyecan… Velilerde telaş… Bir yanda okul çantası. Bir yanda kırtasiye listesi. Forma… Ayakkabı… Servis… Beslenme… Daha okulun kapısından içeri girmeden, aile bütçesi derse başladı bile.   Okula yeni başlayacak miniklerin heyecanı ise bambaşka. Yeni arkadaşlar… Yeni öğretmen… Yeni sıralar… Belki biraz korku. Belki biraz merak. Velinin aklındaysa başka bir soru var: “Bu masrafların altından nasıl kalkacağız?” Çünkü artık bugün aldığınız ürüne yarın aynı fiyatla ulaşabilirseniz, kendinizi şanslı sayıyorsunuz.   Her yerde açıkça söyleniyor: Devlet okullarında kayıt parası alınmayacak. Çocuğun kayıt hakkı paraya bağlanmayacak. “Şu kadar yatırın, kaydı tamamlayalım” denilmeyecek. Denilirse de veli bunu normal kabul etmeyecek. Şikâyet edecek. Çünkü eğitim bir lütuf değil… Çocuğun hakkıdır.   Bağış başka şeydir. Kayıt parası başka. Bağış gönüllü olur. İmkânı bulunan veli, kimse söylemeden okuluna destek verir. Ama zorunlu tutulan paranın önüne “bağış” yazınca gerçek değişmez. Zorunlu bağış diye bir şey olmaz. Adı üstünde… Bağış. İsteyen yapar. İstemeyen değil, imkânı olmayan da yapamaz.   Bugüne kadar Gölcük’te bize ulaşan somut bir kayıt parası şikâyeti olmadı. “Şu okul bizden para istedi” diyen çıkmadı. Umarız çıkmaz. Umarız hiçbir yönetici, ekonomik sıkıntılarla mücadele eden veliyi okulun kapısında daha da zor durumda bırakmaz. Çünkü okul masrafları zaten aldı başını gitti. Bir kalemin, bir defterin, bir çantanın fiyatı bile aileleri düşündürüyor. Servis ücretini daha söylemedik. Beslenme çantasını hiç açmadık.   Okulların da ihtiyaçları var. Bunu biliyoruz. Temizlik yapılacak. Bakım yapılacak. Eksikler giderilecek. Ama bu ihtiyaçların çözümü, kayıt yaptırmaya gelen velinin cebine bakmak olmamalı. Çünkü bazı aileler için istenen küçük bir miktar bile ay sonuna kadar eksilecek ekmek parasıdır.   Yeni eğitim yılı çocukların heyecanıyla başlamalı. Velinin kaygısıyla değil. Okulun kapısında öğretmen karşılamalı. Ücret tarifesi değil. Çocuk içeri girerken geleceğini düşünmeli. Babası kredi kartının limitini… Annesi evde hangi masraftan vazgeçeceğini değil. Kısacası… Kayıt ücretsizse gerçekten ücretsiz olmalı. Çünkü eğitimin kapısına para konuşarak girilmez. O kapıdan yalnızca çocuklar… Ve onların umutları geçer. Kalın sağlıcakla