Gölcük’te Albay Burak Caddesi asfaltlanıyor. İyi de oluyor. Cadde yıllardır Arnavut kaldırımıydı. Görüntüsü güzel diyen olabilir… Kullanışlı mı? Değil. Taşların arası sigara izmariti doluyor. Çöp doluyor. Yağmur yağınca su birikiyor. Araç geçince ayrı ses… Yaya yürüyünce ayrı dert… Dolayısıyla caddenin asfaltlanması yerinde bir karar. Buraya kadar sorun yok. Sorun, asfaltın altında değil… İletişimde! Çünkü asfalt çalışması dediğiniz şey, gece yatarken akla gelip sabah başlayan bir iş değildir. Planı vardır. Programı vardır. Ekibi vardır. İş makinesi vardır. Asfaltı vardır. Tarihi vardır. Ama anlaşılan… Vatandaşa haber vermesi yoktur! Cadde üzerindeki esnaf ve mahalle sakinleri sabah uyandıklarında iş makinelerini karşılarında gördü. Araçlar yol üzerinde… Çalışma başlayacak… Görevliler yaklaşık bir saat boyunca araç sahiplerini arıyor. “Aracınızı kaldırır mısınız?” Elbette kaldırırlar. Yeter ki önceden haberleri olsun! Bir hafta önce caddenin başına ve sonuna iki tabela koymak bu kadar mı zordu? “Şu tarihler arasında asfalt çalışması yapılacaktır. Araçlarınızı belirtilen günlerde farklı bir yere park etmenizi rica ederiz. Vereceğimiz rahatsızlık nedeniyle özür dileriz.” Hepsi bu. Ne büyük bir bütçe gerekir… Ne ihale… Ne de aylar süren hazırlık. Bir afiş! İki tabela! Bir duyuru! Esnaf hazırlığını yapar. Mahalle sakini aracını başka yere çeker. Çalışma ekibi araç sahibini aramakla uğraşmaz. İş de zamanında başlar. Ben herhangi bir bilgilendirme afişi ya da tabelası görmedim. Çevredeki esnafa sordum. Onların da haberi yoktu. Asfalt dökmek belediyecilikse… Vatandaşa haber vermek de belediyeciliktir. Caddeyi güzelleştirirken insanları hazırlıksız yakalamaya gerek yok. Umarız bundan sonraki çalışmalarda yalnızca yolun altyapısı değil… İletişimin altyapısı da hazırlanır. Çünkü asfalt sıcak olabilir… Ama vatandaşa yaklaşım soğuk olmamalı! Kalın sağlıcakla