Türkiye'de mahalle kültürü, komşuluk ilişkileri ve aile üzerine yapılan bir araştırma, İstanbul'dan Gaziantep'e 12 büyükşehirde 25 yaş üstü 1622 kişiye sormuş: Komşuluk ne durumda? Yüzde 29,9'u neredeyse bitti demiş.  Yüzde 38,1'i büyük ölçüde zayıfladığını söylemiş, yüzde 22'si zayıflamaya başladığını.  Komşuluğun hâlâ eskisi gibi olduğunu düşünen yüzde 8,9'da kalmış. Yüzde 90'a yakın bir çoğunluk, bu işin bir yerinde kırıldığı kanısında. Beni asıl düşündüren başka bir rakam oldu. Aynı insanların yüzde 85'i kendi komşularından memnun. Yani kimse "komşularım kötü" demiyor. Aksine, komşuya hâlâ aileden biri gibi yaklaşıyor insanlar.  Sorun bugünde değil, gidişatta. Elimizdekinin yavaş yavaş kayıp gittiğini görüyor ama durdurmak için bir şey yapmıyoruz. Yine de araştırmada umut verici bir taraf var. İnsanlar cenazede, düğünde, hastalıkta hâlâ birbirinin yanında olmak istiyor.  Dayanışma duygusu ölmemiş, uyuyor sadece.  Teknolojiye de haksızlık etmeyelim, hayatı kolaylaştırdı.  Ama hiçbir uygulama, kapıya gelip "Bir şeye ihtiyacınız var mı?" diyen komşunun yerini tutmuyor.