​Bugün Türkiye’de kentsel dönüşüm denince akla gelen tek şey var: Eski binayı yık, yerine daha yüksek ve yeni bir bina yap. ​Oysa iklim krizinin eşiğindeki bir Marmara için kentsel dönüşüm kavramının baştan tanımlanması gerekiyor. Kentsel dönüşüm; sadece depreme dayanıklı betonarme yapılar inşa etmek değil, aynı zamanda şehri doğanın yeni şartlarına adapte etme (akıllı adaptasyon) sürecidir. ​Eğer dönüşümü sadece parsel bazında binaları yenilemek olarak görürsek, yarın depremde yıkılmayan o yepyeni binaların bodrum katlarında insanımızı sele kurban vermeye devam ederiz. ​Dere Yatakları Acilen Özgürleşmeli ​Yeni nesil kentsel dönüşüm anlayışının ilk ve en hayati adımı dere yataklarının açılması olmalıdır: ​Doğal Su Kanalları Yeniden Kazanılmalı Zamanında üzeri kapatılan, daraltılan veya imara açılan tüm dere yatakları tespit edilmeli ve bu hatlar üzerindeki yapılar acilen tasfiye edilmelidir. ​Sünger Şehir Modeli Betonlaşmış yüzeyleri azaltıp, suyu emen yeşil alanları, yağmur bahçelerini ve yeraltı su depolama alanlarını artırmalıyız. Suyun akıp gitmesine değil, toprağa sızmasına izin vermeliyiz. ​Mavi-Yeşil Koridorlar: Dere yatakları sadece suyu tahliye eden kanallar olarak değil; etrafı yeşil alanlarla desteklenmiş, kentin nefes almasını sağlayan yaşam koridorlarına dönüştürülmelidir. ​Zaman Aleyhimize İşliyor ​Doğa bize haber vermeden, iklim şartlarını her geçen gün biraz daha sertleştirerek değiştiriyor. Yağmur artık günlerce süren tatlı bir çiseleme değil; dakikalar içinde hayatı felç eden bir afet şeklinde yağıyor. ​Marmara Bölgesi'nin geleceğini kurtarmak istiyorsak, beton odaklı şehircilik anlayışından "doğa odaklı dirençli kent" modeline geçmek zorundayız.