Bir ANKA buldum,  Mutluluk istedim. Zaten ben yok idim, Kanatlarında küllerinden doğmak istedim. Belki ben kıymet bilmedim, Belki kendimi ifade edemedim. Şimdi kendi ateşimde ben yanıyorum, Küllerim esen rüzgarda dağılıyor. Toparlanamıyorum. Görselde yaşıyor ama, Her dakika yok oluyorum. Aydınlık gölge etmiyor artık bedenime Sanki heryer zifiri karanlık Işıkyok, görmüyor gözlerim uzakları Belkide Hayallerim öldü Gözlerim boş bakıyor karşımdakine Dalmıyorum artık uzaklara Takılı kalmıyor aklım planlara Var mıyım? Yok muyum? Bilmiyorum. Tadı, tuzu yok nefesin  Artık bir kibrit ateşi kadar yangınım Bir yaprak kıpırtısı kadar rüzgarım Bir su damlası kadar göz yaşım Herkes böyle görüyor Asıl kahrı da, acıyı da yüreğim yaşıyor.